Popyt na beton z włóknami (FRC) rośnie w tempie kilkunastu procent rocznie: posadzki „jointless”, tunele NATM, cienkościenne prefabrykaty i szybkie naprawy PCC 2.0. Coraz więcej projektów wymaga deklaracji fR3, redukcji śladu CO₂ i skrócenia harmonogramu – a to wymusza produkcję mieszanki w węźle, nie na placu.
Gdy inwestor oczekuje szybszej budowy, niższych kosztów cyklu życia i mniejszego śladu węglowego, projektanci coraz częściej sięgają po beton zbrojony włóknami (FRC). Równolegle większość nowych obiektów infrastrukturalnych i przemysłowych powstaje w środowisku Building Information Modeling.
Truizmem jest stwierdzenie, że starzejąca się infrastruktura mostowa i przemysłowa wymaga coraz więcej zabiegów utrzymaniowych. Od lat 90. dominowały klasyczne zaprawy PCC (polymer-cement concrete), z czasem wzbogacane o mikrokrzemionkę i dyspersje akrylowe.
